Aida González | Santiago de Compostela
A la sala Malatesta se llega a través de un laberinto de callejones que atraviesan el Campus Sur en su límite con Galeras. Menos conocida que Capitol o Sónar, sólo el despliegue de luces que ha dispuesto Mahou a sus puertas nos puede ayudar a identificarla un viernes a las nueve de la noche. Habitual de otros géneros como pueda ser el rap, Malatesta abre la noche con una propuesta diferente. Siguiendo la estela iniciada hace casi una década por Estrella Galicia con los directos de SON EG, la cervecera madrileña brinda a diferentes artistas del panorama indie nacional la oportunidad de darse a conocer en pequeños conciertos de sala. En este caso, el evento transcurre a dos bandas, de la mano de Miss Caffeína y Second.
Nada más entrar, una azafata recibe al visitante animándole a participar en una especie de fotomatón de karaoke, que posteriormente se podrá ver en la página web del evento. Un fotógrafo nos saca una instantánea que acabará en Instagram, metafoto mediante. Nos animan a dejar nuestros abrigos en el ropero gratis y, acabado el proceso, un relaciones públicas nos busca acomodo en algún lugar de la sala, donde un amable camarero nos pregunta si queremos tomar algo. Qué duda cabe de que Mahou tiene todo medido al detalle. Jugando como visitante en casa (fogar) de Estrella Galicia, su evento busca distinguirse lo máximo posible de los diseñados por los publicistas de Hijos de Rivera. Un ambiente de salón, complicidad y confianza va tomando forma a lo largo y ancho de la sala a medida que esta empieza a llenarse.
David Amor sale a la palestra como maestro de ceremonias. Lleva un chaleco que le queda pequeño y con ese corte de pelo parece Melendi. En su línea cómica habitual, va explicando al respetable cómo es que se desarrollará la sesión, que durará aproximadamente dos horas. En primer lugar, tocará Second, y, después, Miss Caffeína. Aunque en teoría aquí nadie es telonero de nadie, la distinción entre el reconocimiento de los segundos y el anonimato de los primeros queda patente desde el primer momento. Se nota en el ambiente, que va in crescendo a lo largo de la sesión, pero también en los brazos cruzados de muchos durante la primera de las actuaciones.
Con todo, la actuación de Second resulta más que correcta. La potente voz de Sean, el vocalista, invade la sala y se adapta al ambiente de intimidad deseado por los diseñadores del evento. Busca miradas, las capta, no pierde detalle de lo que sucede frente a sí mientras está cantando. Como él mismo dice en un momento del concierto, es probable que pocos estén aquí para verle a él. Con todo, siempre es bonito llevarse la sorpresa de conocer a un grupo en el terreno que no engaña, el directo. Y, en directo, Second conquista. Todas sus canciones suenan casi iguales, pero también las de Fito y ahora sienta cátedra. El cantante se entrega por completo, consiguiendo recuperar un show que de entrada parecía robado.
En la última canción de Second, "Rincón exquisito", Alberto Caffeína hace entrada en escena. Un atril con la letra de la pieza sobre el escenario, al que recurre constantemente, le delata. No será así cuando Sean Frutos le dé la réplica a la hora de interpretar su archiconocida "Venimos". En todo caso, ambos destacan el honor de coincidir juntos en esta gira y el placer de poder visitar Galicia. De este modo, un grupo da paso a otro y, a lo largo de la grada, se desata la locura. No vamos a engañarnos, la mayoría está aquí por lo que está, y eso se nota.
El directo de Miss Caffeína es enérgico e intenso... Como pueda ser el de Izal, el de los desafortunados Supersubmarina, el de Dorian o el de todo aquel que decidiese dedicarse al indie en español después de que Love of Lesbian y Vetusta Morla abriesen la caja de los truenos. Si bien estos dos últimos, omnipresentas hasta la saciedad, han logrado labrarse una identidad a través de sus ritmos trabajados y letras pedantes, lo cierto es que entre el resto no se aprecia un factor diferencial. Es quizás Alberto, el carismático cantante de pelo decolorado, el que marca la distinción y enciende la chispa de una banda que lleva cosechado muchas alegrías a lo largo de los últimos dos años.
Tras el segundo de los directos, David Amor vuelve a escena para moderar un coloquio entre bandas y asistentes. Preguntas en broma, alguna que otra más seria y una cierta complicidad entre ambos cantantes, que se confiesan hartos ya de contestar a la pregunta de con qué banda les gustaría coincidir sobre el escenario. Acabada la charla, todos los músicos se juntan para entonar el "Rebel, rebel" de Bowie. En la grada, hay quien confunde la música del principio con la de un single de Amaral, lo cual no deja de resultar gracioso. Y así, entre lucecillas de colores, muchas fotos profesionales, música y complicidad, acaba la noche en la sala Malatesta.
lunes, 21 de noviembre de 2016
Castelao reaparece en Santiago da man de Miguel Seixas
M. Seixas nun momento da conferencia |Fotografía: Carmen Fernández
P.Casas, C.
Fernández, R. Fumega | Santiago de Compostela
Na Rúa do Vilar a figura de Castelao volveu a estar presente. O
historiados Miguel Anxo
Seixas rememorou ante un auditorio cheo a súa figura,
facendo especial fincapé no seu apartado coma artista, pero sen esquecer nada
da súa historia persoal. Acompañando a súa charla con imaxes do artista e con
anécdotas que marcaron a vida de Castelao, levou ao auditorio a recorrer da súa
man a vida do galeguista.
Alfonso
Daniel Rodríguez Castelao nace en Rianxo enchoupado dun ambiente mariñeiro e
rural no 1886. Tendo en conta que a emigración é a epopea dos galegos, seu pai
emigra á parte extrema da Pampa Arxentina sendo el moi novo. Así Castelao é
educado en Rianxo pola súa nai e seus avós nun ambiente moi relixioso. Será nos
seus primeiros anos de escola cando o eu artístico de Castelao comece a
desenvolverse de xeito autodidacta.
Á
idade de dez anos, o pequeno Castelao
vese forzado a deixar atrás o seu Rianxo para emigrar á Pampa onde seu
pai era dono dun almacén. Alí atópase cun mundo completamente diferente ó que
el coñecía: un mundo sen escola, sen relixión, no que el se integra e no que
aprende a fumar e a tocar a guitarra.
Castelao
sempre foi definido pola súa humanidade, característica que a piques estivo de
arruinar o negocio paterno pois el era incapaz de cobrar a quen non tiña con
que pagar.
Á
volta en Galicia remata o bacharelato e matricúlase en medicina. Nos seus
tempos libres, Castelao reúnese no Café Colón, onde el e os seus compañeiros
establecen coloquios sobre cultura e arte. É neste punto onde Castelao comeza a
gañar prestixio cos seus debuxos e esténdese a súa fama como caricaturista.
Santiago de Compostela descóbrelle a Castelao dous sentimentos que poñen de
manifesto a súa humanidade característica: o humor -representado nos seus
debuxos- e a dor descuberta nas súas prácticas académicas.
Miguel Seixas explicando ao auditorio unha das anécdotas de Castelao | Fotografía: Carmen Fernández
Logo
de licenciarse, múdase a Madrid para rematar os seus estudios e facer o
doutoramento, pero o gusto polo debuxo é demasiado forte e dedica gran parte do
seu tempo a debuxar ilustracións para as revistas da capital. De volta en
Rianxo, toma a medicina como profesión, moitas veces de xeito gratuíto, e
continúa debuxando.
A
estas alturas a fama de Castelao como ilustrador xa era algo patente e na
primeira década do século XX comeza a tomar matices profesionais. A concepción
da arte é unha rama que variou moito en Castelao, desenvolvendo diferentes
teorías que a explicaban; dende a tríada arte – beleza – ben, ata a arte como
arma defensiva.
No
ano 1911 nunha conferencia en Vigo, ponse de manifesto a primeira teoría
artística de Castelao. Para el, a arte non está na figura, o importante é capturar o interior, o de dentro. Polo
tanto busca caricaturizar para obter o
ser verdadeiro que está dentro das cousas e das persoas. Segundo explicou Seixas, para Castealo as
fotos non son quen de captar este interior. Esta primeira teoría podería compararse ca
teoría platónica xa que se sitúa á arte
como sinónimo de beleza. “A arte, a beleza
e o ben significan o mesmo para o rianxeiro” manifestou Seixas.
Esta
etapa coincide co seu traballo en “Cosas de la Vida”. O historiador referiuse á historia do pai de
Migueliño e a do pai que quería un
retrato idealizado do seu fillo moribundo coma algúns exemplos desta teoría
artística do autor. Así, os debuxos representarían a perfección, a beleza
absoluta.
Nesta
época, Castelao adoece dunha enfermidade na vista que case o deixa cego.
Comprende que as súas facultades para dedicarse á pintura e á medicina están
moi limitadas. É por isto polo que decide optar a un posto dentro do
funcionariado para sustentar á súa familia. Consegue un posto e destínano a
Pontevedra, onde ingresa nas Irmandades
da Fala no ano 1917.
No
ano 1919, noutra conferencia sobre arte e galeguismo, aparece a segunda teoría
de Castelao. Os trazos máis característicos desta nova tendencia serán a herdanza
romántica e a arte da paisaxística
galega, que sempre foi a maior vocación do autor, por riba da
literatura. Tamén destaca por ser esta
teoría máis interpretativa e subxectiva. Seixas explica que “o obxectivo de Castelao
nesta etapa é ilusionar á xente”.
Un dos debuxos de Castelao onde representa a icónica fouce | Fotografía: Carmen Fernández
Nos
anos 20, sae á luz a Revista
Nós, da que Castelao é deseñador principal da
tipografía e da maqueta. Aquí Castelao comeza a publicar pequenos escritos
acompañados por ilustracións ós que el chama “cousas”. Para o ano 22 Castelao
xa é un caricaturista de referencia e consigue que o debuxo chegue o pobo, e
pon no mapa os desamparados ou as mulleres, que non tiñan representación nos
medios. A partir do 1923, a ditadura de
Primo de Rivera xeraría diferenzas
entre os pais do nacionalismo. Castelao decide non contaminarse dos seus
ideais, como lle pasou a Vicente Risco.
Posteriormente,
durante a II República, Castelao sae elixido deputado por Pontevedra e as súas
novas obrigas farán que a actividade artística quede relegada á marxe. A gran
teima de Castelao neste momento é impulsar o Estatuto
de Autonomía, que se
presenta un día antes de que o golpe militar que botaría abaixo a República se
puxese en marcha. Con isto, o Goberno vaise a trasladar a Valencia e Castelao
viaxa posteriormente a Moscova para establecer lazos cos soviéticos pois eran
os únicos que apoiaban a causa republicana. Castelao xa non retornaría a
Galicia.
Nos
seguintes anos, Castelao viaxa polo continente americano, expoñendo e vendendo
as súas obras para conseguir fondos e apoios á II República. Entre os países
nos que Castelao deixou a súa pegada cóntanse os Estados Unidos ou Cuba. Ó
chegar febreiro do 39 a guerra estaba perdida e Castelao pasará a se converter
nun irregular. Non sen moitas dificultades consegue instalarse en Arxentina
onde se dedica a actividade política en prol do galeguismo e da república.
Morre no 1950, cando editan As Cruces de
Pedra na Galiza, obra da que tan só podería ver impresas as primeiras
páxinas.
Así pois, Castelao é un dos pais do nacionalismo galego e da súa iconografía. Unha iconografía galeguista que conseguiron idear as Irmandades da Fala. Iconas que hoxe consideramos propias, como a fouce, o dolmen ou os motivos celtas foron explotados e introducidos na nosa cultura por figuras como Castelao.
lunes, 14 de noviembre de 2016
O “Panorama das iniciativas culturais galegas na rede” aportou aspectos positivos sobre a prensa galega
Roberto Fumega | Santiago de Compostela
Nun novo ecosistema mediático propiciado
polas novas tecnoloxías que irrompen e trocan as maneiras de facer prensa, é
común preguntarse onde está o futuro do xornalismo galego, sobre todo logo do
peche masivo de xornais no 2012. A prensa escrita adoece e o dixital non sempre
é rendible.
Así as cousas, unha serie de coloquios
informativos no Consello da Cultura Galega, dentro do programa do “Panorama das
iniciativas culturais galegas na rede” celebrado o pasado martes 8, conseguiu
botar un pouco de luz sobre o asunto. Poñentes de diferentes medios dixitais
fixeron que as dúbidas sobre a rendibilidade do dixital se disipasen,
presentando e explicando os seus propios proxectos.
Os xornalistas
Xurxo Salgado (Galicia Confidencial), David Lombao (Praza Pública), Rocío
Castro (Sermos Galiza) e David González (Campo Galego) fixeron a súa achega á
causa xornalística.
Lombao leva traballando no seu xornal
dixital, Praza
Pública, dende o 2012. Inicialmente, a
redacción estaba constituída por tres únicas persoas e unha rede pequena de
xornalistas colaboradores. Hoxe é un dos abandeirados da prensa dixital galega.
Praza finánciase a través da publicidade e do aporte monetario de socios máis
un “apoio institucional xusto e necesario” como subliñou Lombao.
Sermos
Galiza non aposta só polo dixital, pois tamén
conta con versión impresa. Sermos nace no 2012 en base a un accionariado
múltiple e aposta tanto pola rede como polo papel, nunha etapa na que o peche
de xornais era o pan de cada día. Como afirmou Rocío Castro, “para financiar
este tipo de medios é indispensable o micromecenado”. A base de Sermos é o seu
compromiso coa lingua, algo que ten sido máis rendible noutros lugares como
Cataluña.
Na falta de información dixital sobre o
mundo agrogandeiro é onde viu David González, de Campo Galego,
o seu nicho de mercado. Nada en 2015, trátase dunha iniciativa privada e non
contan con axudas públicas. Os seus ingresos proceden nun 80% de publicidade de
empresas do sector, e publican tanto en galego, pois é a lingua vehicular da
maioría de gandeiros, e en castelán coa fin de abrir o seu mercado.
Dos catro medios, Galicia Confidencial é o máis
antigo. Nace en 2003 como un blog persoal no que Xurxo Salgado vai baleirando
de xeito anónimo opinións de índole política. En 2009 configúrase como xornal e
tres anos despois adquire categoría profesional. O financiamento de GC é
posible a través de publicidade tanto empresarial como institucional. Como
afirma Xurxo Salgado, chega un momento na vida de todo medio no que hai que
plantexarse o “petar nas portas”, pois é a única maneira de facer sostible un
xornal dixital.
Por medio destas iniciativas constátase
que facer xornalismo dixital en Galicia é posible, pois a tecnoloxía oferta un
amplo abano de oportunidades. Pero non todo pode basearse niso. O máis
importante é ser consecuentes e comprometidos, tendo a vocación xornalística como
piar base. O que García Márquez chamaría “o mellor oficio do mundo”.
domingo, 13 de noviembre de 2016
Llamando a las puertas del cielo
Aida González | Santiago de Compostela
Los modernos lo llamarían gentrificación. Le ha pasado a Kreuzberg y Neukölln en Berlín, a Camden Town en Londres, a Malasaña en Madrid y a Montmaitre en París. Un barrio más o menos periférico, de los de toda la vida, que con los años había perdido reputación y que, de repente, resurge gracias a los jóvenes que alquilan pisos y colocan banderitas de colores en las ventanas, mientras se abren nuevos negocios con vistosos carteles y un millón de macetas puebla cada balcón. Panaderías, librerías, restaurantes. Ferias populares, artistas en las calles. Entre lo bohemio y lo hipster cabe todo un abanico de adjetivos para calificarlo. San Pedro, en Compostela, no cuenta en su historia con el rodaje de un hito del cine indie como Amélie, ni es hogar de rockeros universales. Aquí no ha vivido ni muerto Amy Winehouse, ni se han empezado a albergar todos los pre-parados extranjeros en el exilio. Pero, sin embargo, cumple con todos los requisitos para considerarse un barrio renacido de sus cenizas (llámenlo gentrificado, si lo prefieren) que ha sabido reinventarse en el corazón de una ciudad Patrimonio de la Humanidad, con otras zonas espectaculares y un funcionamiento un tanto peculiar.
uchas veces, es complicado encontrar a gente que se presente como “de aquí, de Santiago”. Tal parece que los autóctonos estuviesen jugando al escondite entre los restos de la cripta del Apóstol. Lo que se encuentra, a primera vista, son funcionarios, estudiantes y turistas. Y la ciudad ya parece haberse adaptado a ellos. A los funcionarios se les destina a la zona norte, por el entorno de la estación de autobuses, el gran centro comercial y los nuevos y gigantes edificios de Salgueiriños. Como mucho, hacia la zona de Fontiñas. Para los estudiantes está el ensanche, con sus pisos equipados de completísimos sistemas de calefacción a base de butano, sus ventanas de papel y toda una colección de humedades a las que cada inquilino pone un nuevo nombre. Y para los turistas, la zona vieja, donde pueden disfrutar de su deporte favorito: trazar con sus absurdos chubasqueros de plástico el skyline de la Rúa do Franco.En San Pedro hay sitio para todos ellos, pero con una diferencia crucial: a diferencia de las urbanizaciones, del infame ensanche y de la masificación turística, San Pedro sigue siendo de los de aquí. De aquí, de Santiago.
Definía en una ocasión Margarita Ledo el claustro de Bonaval como un claustro abierto y ciudadano, como deberían ser todos los claustros del mundo. En este sentido, el barrio de San Pedro hace honor a su tesoro arquitectónico. Desde hace alrededor de treinta años, el asamblearismo es la mecánica habitual entre estas calles. La resistencia vecinal ante las excusas del ayuntamiento a la hora de proveer de suministro eléctrico la última Feira da Primavera dan buena cuenta de ello. Existen dos asociaciones vecinales, A Xuntanza y Amigos do barrio de San Pedro, así como una destacada asociación cultural, A Trisca. El barrio cuenta, además, con un centro cultural y fiestas propias. También tiene dos museos, el Museo do Pobo Galego y el CGAC (Centro Galego de Arte Contemporáneo), además de dos conventos con sus correspondientes y enormes parques, Bonaval y Precisamente a los conventos se remontan los orígenes de este barrio. Entrada a Santiago por el camino Francés, gran parte de San Pedro fue edificada por la Orden de San Martín Pinario y por la Cofradía del Santísimo Sacramento de San Cayetano. De ahí los escudos que coronan las casas más antiguas: un pino bajo las letras S.M en el primero de los casos o un cáliz del que emerge una hostia con las siglas S.C. en el segundo. Bonaval y Belvís llegarían durante los siglos XII y XIII, de la mano de los Dominicos. Cruces de Calatrava, conchas de vieira y cruces de Malta pueden informar a los más curiosos del origen del resto de los edificios.
Según fuentes municipales, la población extranjera de Santiago supone el 4´5% de sus más de noventa mil empadronados, y el 23% de este grupo reside concentrado entre los barrios de San Pedro y Fontiñas. La diversidad en este espacio es, por tanto, evidente. Y es de aquí de donde surge el llamado proyecto Barrios Abertos, impulsado por el Concello junto con la ONGd Asemblea de Cooperación por la Paz. Se trata de un proyecto de integración, impulsado por el propio Concello con ayuda de fondos europeos y del Ministerio de Empleo y Servicios Sociales, que pretende acercar a los vecinos los beneficios de la integración e interacción de culturas diversas. Próximamente, se prevé que un nuevo proyecto extienda la labor integradora hacia la tercera edad, pretendiendo fomentar presencia activa en el barrio.
El influjo de lo hipster en la economía y en el resurgir interno de los barrios fue mencionado por primera vez por Sarah Kendzior, en un artículo para Al Jazeera titulado “The peril of hipstereconomics: When urban decay becomes a set piece to be remodelled or romanticised”. Todo comienza con una regeneración urbana, mediante la cual un barrio con problemáticas sociales (desempleo, absentismo escolar, falta de oportunidades….) se impulsa horizontalmente, perdiendo su connotación clasista o racista y cobrando un nuevo matiz de dinamismo. A lo largo de todo el proceso, el artista se mantiene al servicio de este fenómeno, ayudando con su actuación a perpetuar esta nueva identidad. Este tipo de procesos, iniciados con el ejemplo de determinados barrios de Philadelphia, se han ido extendiendo por todo el mundo, tomando un papel crucial en el nuevo desarrollo urbano de la vieja Europa.
En definitiva, San Pedro. Con sus calles do Medio y da Angustia, su cruceiro y sus adoquines, que no ocultan arena de playa porque tampoco lo necesitan. Tradición y modernidad recorriendo de la mano las aceras, parándose en los escaparates y saludando a las mujeres que esperan a la puerta de misa. En cada esquina, un amigo. Días de lluvia y puestas de sol. Sí, de aquí, de Santiago. Como la vida misma.
Los modernos lo llamarían gentrificación. Le ha pasado a Kreuzberg y Neukölln en Berlín, a Camden Town en Londres, a Malasaña en Madrid y a Montmaitre en París. Un barrio más o menos periférico, de los de toda la vida, que con los años había perdido reputación y que, de repente, resurge gracias a los jóvenes que alquilan pisos y colocan banderitas de colores en las ventanas, mientras se abren nuevos negocios con vistosos carteles y un millón de macetas puebla cada balcón. Panaderías, librerías, restaurantes. Ferias populares, artistas en las calles. Entre lo bohemio y lo hipster cabe todo un abanico de adjetivos para calificarlo. San Pedro, en Compostela, no cuenta en su historia con el rodaje de un hito del cine indie como Amélie, ni es hogar de rockeros universales. Aquí no ha vivido ni muerto Amy Winehouse, ni se han empezado a albergar todos los pre-parados extranjeros en el exilio. Pero, sin embargo, cumple con todos los requisitos para considerarse un barrio renacido de sus cenizas (llámenlo gentrificado, si lo prefieren) que ha sabido reinventarse en el corazón de una ciudad Patrimonio de la Humanidad, con otras zonas espectaculares y un funcionamiento un tanto peculiar.
uchas veces, es complicado encontrar a gente que se presente como “de aquí, de Santiago”. Tal parece que los autóctonos estuviesen jugando al escondite entre los restos de la cripta del Apóstol. Lo que se encuentra, a primera vista, son funcionarios, estudiantes y turistas. Y la ciudad ya parece haberse adaptado a ellos. A los funcionarios se les destina a la zona norte, por el entorno de la estación de autobuses, el gran centro comercial y los nuevos y gigantes edificios de Salgueiriños. Como mucho, hacia la zona de Fontiñas. Para los estudiantes está el ensanche, con sus pisos equipados de completísimos sistemas de calefacción a base de butano, sus ventanas de papel y toda una colección de humedades a las que cada inquilino pone un nuevo nombre. Y para los turistas, la zona vieja, donde pueden disfrutar de su deporte favorito: trazar con sus absurdos chubasqueros de plástico el skyline de la Rúa do Franco.En San Pedro hay sitio para todos ellos, pero con una diferencia crucial: a diferencia de las urbanizaciones, del infame ensanche y de la masificación turística, San Pedro sigue siendo de los de aquí. De aquí, de Santiago.
Definía en una ocasión Margarita Ledo el claustro de Bonaval como un claustro abierto y ciudadano, como deberían ser todos los claustros del mundo. En este sentido, el barrio de San Pedro hace honor a su tesoro arquitectónico. Desde hace alrededor de treinta años, el asamblearismo es la mecánica habitual entre estas calles. La resistencia vecinal ante las excusas del ayuntamiento a la hora de proveer de suministro eléctrico la última Feira da Primavera dan buena cuenta de ello. Existen dos asociaciones vecinales, A Xuntanza y Amigos do barrio de San Pedro, así como una destacada asociación cultural, A Trisca. El barrio cuenta, además, con un centro cultural y fiestas propias. También tiene dos museos, el Museo do Pobo Galego y el CGAC (Centro Galego de Arte Contemporáneo), además de dos conventos con sus correspondientes y enormes parques, Bonaval y Precisamente a los conventos se remontan los orígenes de este barrio. Entrada a Santiago por el camino Francés, gran parte de San Pedro fue edificada por la Orden de San Martín Pinario y por la Cofradía del Santísimo Sacramento de San Cayetano. De ahí los escudos que coronan las casas más antiguas: un pino bajo las letras S.M en el primero de los casos o un cáliz del que emerge una hostia con las siglas S.C. en el segundo. Bonaval y Belvís llegarían durante los siglos XII y XIII, de la mano de los Dominicos. Cruces de Calatrava, conchas de vieira y cruces de Malta pueden informar a los más curiosos del origen del resto de los edificios.
Según fuentes municipales, la población extranjera de Santiago supone el 4´5% de sus más de noventa mil empadronados, y el 23% de este grupo reside concentrado entre los barrios de San Pedro y Fontiñas. La diversidad en este espacio es, por tanto, evidente. Y es de aquí de donde surge el llamado proyecto Barrios Abertos, impulsado por el Concello junto con la ONGd Asemblea de Cooperación por la Paz. Se trata de un proyecto de integración, impulsado por el propio Concello con ayuda de fondos europeos y del Ministerio de Empleo y Servicios Sociales, que pretende acercar a los vecinos los beneficios de la integración e interacción de culturas diversas. Próximamente, se prevé que un nuevo proyecto extienda la labor integradora hacia la tercera edad, pretendiendo fomentar presencia activa en el barrio.
El influjo de lo hipster en la economía y en el resurgir interno de los barrios fue mencionado por primera vez por Sarah Kendzior, en un artículo para Al Jazeera titulado “The peril of hipstereconomics: When urban decay becomes a set piece to be remodelled or romanticised”. Todo comienza con una regeneración urbana, mediante la cual un barrio con problemáticas sociales (desempleo, absentismo escolar, falta de oportunidades….) se impulsa horizontalmente, perdiendo su connotación clasista o racista y cobrando un nuevo matiz de dinamismo. A lo largo de todo el proceso, el artista se mantiene al servicio de este fenómeno, ayudando con su actuación a perpetuar esta nueva identidad. Este tipo de procesos, iniciados con el ejemplo de determinados barrios de Philadelphia, se han ido extendiendo por todo el mundo, tomando un papel crucial en el nuevo desarrollo urbano de la vieja Europa.
En definitiva, San Pedro. Con sus calles do Medio y da Angustia, su cruceiro y sus adoquines, que no ocultan arena de playa porque tampoco lo necesitan. Tradición y modernidad recorriendo de la mano las aceras, parándose en los escaparates y saludando a las mujeres que esperan a la puerta de misa. En cada esquina, un amigo. Días de lluvia y puestas de sol. Sí, de aquí, de Santiago. Como la vida misma.
sábado, 12 de noviembre de 2016
A 'Fat Tax' a debate na Facultade de Medicina
Lidia Lareo | Santiago de Compostela
A oratoria é a arte de falar con elocuencia. A día de hoxe, no panorama político e cultural no que se atopa a sociedade, saber comunicarse correctamente cun público atento é primordial.
Isto mesmo foi o que, o pasado 9 de novembro, demostraron os membros do Club Debate Compostela e de Scienceffect, nun debate realizado na Facultade de Medicina. O tema que se tratou foi a implementación da Fat Tax en España.
O equipo Scienceffect, conformado por tres estudantes de Medicina da USC e unha enxeñeira informática, defendeu a postura a favor da imposición desta taxa para a 'comida basura'. Pola outra banda, o equipo do Club Debate Compostela, que entre as súas filas contaba con debatintes campioas de debates nacionais e mundiais, defendeu a postura en contra desta taxa.
A oratoria é a arte de falar con elocuencia. A día de hoxe, no panorama político e cultural no que se atopa a sociedade, saber comunicarse correctamente cun público atento é primordial.
Isto mesmo foi o que, o pasado 9 de novembro, demostraron os membros do Club Debate Compostela e de Scienceffect, nun debate realizado na Facultade de Medicina. O tema que se tratou foi a implementación da Fat Tax en España.
| Os capitáns dos equipos, María Táboas e José R. Gago | © Lidia Lareo |
Durante a máis de media hora que estiveron debatindo sobre unha e outra postura, diversos argumentos e razoamentos foron saíndo á palestra. A oratoria foi parte importante neste debate, pero non se debe esquecer a investigación que houbo detrás.
| Os oradores de Scienceffect e Club Debate Compostela | © Lidia Lareo |
A Fat Tax é, como se dicía anteriormente, un imposto sobre a 'comida basura'. O seu obxectivo, de ser implantada, é o de reducir o consumo de aqueles alimentos que están relacionados coa obesidade, enfermidades coronarias ou diabetes, entre outras.
Para que aqueles que acudiran de público puidesen opinar ou plantexar dúbidas sobre este tema, logo do debate abriuse unha rolda de preguntas na que os debatintes amosaron, unha vez máis, os seus coñecementos sobre o tema.
| Público asistente | © Lidia Lareo |
Se algo quedou claro neste debate foi que, valla a redundancia, todo é debatible. Pero tamén a importancia que ten coñecer temas tan dispares coma este e saber transmitilos e defendelos en público para o futuro dos estudantes universitarios.
miércoles, 9 de noviembre de 2016
“Unha biblioteca é moito máis que un lugar onde ler
libros” F. Xavier Redondo, bibliotecario da USC
Pablo Casas | Santiago de Compostela
Con motivo do Día Internacional das Bibliotecas, que se conmemora o día 24 de Outubro, realizouse un coloquio no Ateneo de Santiago. A conferencia foi impartida polo bibliotecario Francisco Xavier Redondo Aval, e denominouse “Bibliotecas e bibliotecarios na memoria da esperanza”
Con motivo do Día Internacional das Bibliotecas, que se conmemora o día 24 de Outubro, realizouse un coloquio no Ateneo de Santiago. A conferencia foi impartida polo bibliotecario Francisco Xavier Redondo Aval, e denominouse “Bibliotecas e bibliotecarios na memoria da esperanza”
Foto: Carmen Fernández/ Agora
Redondo, autor
de Bibliotecarias
e bibliotecarios infames , entre moitos outras obras, referiuse a
importancia histórica das bibliotecas coma garantes da educación e do
coñecemento. Tamén destacou a labor dos bibliotecarios, que actúan de
servidores da sociedade e da cultura e reivindicou o seu oficio.
O bibliotecario da USC, que
traballa asemade de investigador, fixo un percorrido pola historia de España
explicando a influencia que nela tiveron
as bibliotecas, as que comparou cas escolas na II República, xa que ambas serviron para superar o analfabetismo
predominante na poboación. Redondo manifestou a súa repulsa a teoría de que na
guerra civil houbo a mesma responsabilidade por parte dos dous bandos, e que
resulta “absurdo negar os crimes e
a represión tras a Guerra Civil”. Por
último Redondo fixo referencia o asasinato de bibliotecarios en Madrid durante
o No Pasarán.
A actividade
encádrase nos “Luns do Ateneo”, día adicado á cultura nas que se ofrecen conferencias de diversas
materias no local compostelán. O acontecemento atraeu a numeroso público que
encheu o auditorio do Ateneo.
martes, 8 de noviembre de 2016
Ciencia e historia conxúganse para analizar o botafumeiro
Lidia Lareo, Silvia Iglesia | Santiago de Compostela
Un dos sinais de identidade da capital compostelana foi obxecto de estudo na conferencia organizada pola asociación Ateneo de Santiago, 'A ciencia que seduce á arte', o pasado luns. Alí, o botafumeiro que se leva tódalas miradas dos que entran na catedral de Compostela, foi examinado dende un punto de vista histórico e outro centrado nas súas dimensións físicas.
Para iso, contouse coa presenza de dous expertos en cadansúa materia: Julio Vázquez, profesor de Historia da Arte na Universidade de Santiago de Compostela, Ricardo Vázquez, profesor de Física tamén na USC, así como con Francisco Díaz-Fierros, científico, creador de numerosos ensaios e membro da Real Academia Galega.
Tódolos datos necesarios para coñecer na súa plenitude o pasado e o presente, a morfoloxía e o funcionamento do botafumeiro, foron presentados por ambos profesores universitarios. A charla comezou coa cronoloxía, ao longo da cal se foron enumerando as datas máis sinaladas na historia desta emblemática peza. Segundo todo parece indicar, a estrea corresponderiase ao "25 de xullo ou o 30 de decembro de 1423, tres anos antes do primeiro Ano Santo", matiza Julio Vázquez, "coa intención de solemnizar os eventos máis emblemáticos que se celebraban na catedral".
O relevo cólleo Ricardo Vázquez para falar dalgunhas peculiares características que identifican ao botafumeiro, como ter un peso de 56 quilogramos, medir 1,2 metros ou alcanzar unha velocidade máxima de 70 quilómetros por hora. Sen sabelo, os artífices desta milenaria obra empregaron a lei do péndulo 150 anos antes de que Galileo Galilei a descubrira.
Sen dúbida, o interese polo tema tivo o seu reflexo na multitude que encheu o salón de actos na rúa do Vilar, e incluso moitos dos asistentes seguiron con interese a conferencia de pé. Toda unha mostra de que o elemento máis icónico da catedral balancéase como un dos máis queridos para os composteláns.
Un dos sinais de identidade da capital compostelana foi obxecto de estudo na conferencia organizada pola asociación Ateneo de Santiago, 'A ciencia que seduce á arte', o pasado luns. Alí, o botafumeiro que se leva tódalas miradas dos que entran na catedral de Compostela, foi examinado dende un punto de vista histórico e outro centrado nas súas dimensións físicas.
| De esquerda a dereita, Ricardo Vázquez, Francisco Díaz-Fierros e Julio Vázquez |
Para iso, contouse coa presenza de dous expertos en cadansúa materia: Julio Vázquez, profesor de Historia da Arte na Universidade de Santiago de Compostela, Ricardo Vázquez, profesor de Física tamén na USC, así como con Francisco Díaz-Fierros, científico, creador de numerosos ensaios e membro da Real Academia Galega.
Tódolos datos necesarios para coñecer na súa plenitude o pasado e o presente, a morfoloxía e o funcionamento do botafumeiro, foron presentados por ambos profesores universitarios. A charla comezou coa cronoloxía, ao longo da cal se foron enumerando as datas máis sinaladas na historia desta emblemática peza. Segundo todo parece indicar, a estrea corresponderiase ao "25 de xullo ou o 30 de decembro de 1423, tres anos antes do primeiro Ano Santo", matiza Julio Vázquez, "coa intención de solemnizar os eventos máis emblemáticos que se celebraban na catedral".
O relevo cólleo Ricardo Vázquez para falar dalgunhas peculiares características que identifican ao botafumeiro, como ter un peso de 56 quilogramos, medir 1,2 metros ou alcanzar unha velocidade máxima de 70 quilómetros por hora. Sen sabelo, os artífices desta milenaria obra empregaron a lei do péndulo 150 anos antes de que Galileo Galilei a descubrira.
Sen dúbida, o interese polo tema tivo o seu reflexo na multitude que encheu o salón de actos na rúa do Vilar, e incluso moitos dos asistentes seguiron con interese a conferencia de pé. Toda unha mostra de que o elemento máis icónico da catedral balancéase como un dos máis queridos para os composteláns.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
