No hay crédito para la oratoria

Aida González | Santiago de Compostela

El Club Debate Compostela nace en el año 2012 en las ondas de un teléfono móvil. Tras el anuncio de la desaparición de la antigua Sociedad de Debates de Competición (SODECO), basta una llamada Compostela- Praga para organizar a un grupo de alumnos en torno a un objetivo común. Se plantea así la creación de una nueva asociación dedicada a promover actividades relacionadas con el mundo del debate y la oratoria en la Universidad de Santiago de Compostela. Alejandro Pardo, estudiante entonces del Grado en Psicología, toma las riendas del proyecto como primer presidente del Club.  Ese mismo mes de septiembre, los veteranos de la oratoria gallega salen a los campus a repartir papeletas donde citan a los estudiantes para una jornada de presentación. ¿Su objetivo? Impartir formación y difundir la palabra, nunca mejor dicho, entre todos los miembros de la comunidad universitaria. Cinco años después, resulta imposible negar que el esfuerzo de Pardo y compañía ha merecido la pena. Las directivas posteriores, encabezadas por Laura Placer (Grado en Periodismo), Alberto Escobar (Grado en Derecho), Iván Olmos (Grado en Comunicación Audiovisual) y María Táboas (Grado en Derecho) han sido testigo del reconocimiento de una serie de méritos tanto nacionales como internacionales. El primero en llegar, a finales del curso 2012- 2013, fue el campeonato en el X Torneo Nacional InterCEU, que tuvo lugar en la Universidad CEU San Pablo de Madrid. A este se sumaría, en septiembre de 2013, el Torneo Internacional de Debate Escrito, que fue ganado por tres estudiantes compostelanos. No será hasta abril de 2015 cuando el viento del InterCEU vuelva a soplar por Compostela, llegando esta vez la victoria desde la universidad CEU Abat Oliba de Valencia. Ni siquiera un año después, el Club Debate Compostela se proclamaba Campeón del II Torneo Nacional del Club Debate Universitario CDU de Córdoba, victoria a la que seguiría, en mayo de este mismo año, la conseguida en el Torneo Nacional de Novatos Tres Culturas, celebrado también en la ciudad sureña. Por último, en noviembre de este mismo año llegaba a la capital gallega la última de las alegrías, de mano del equipo que resultó vencedor en el I abierto de Debate Parlamentario organizado por la Sociedad de Debates UAM, en la Universidad Autónoma de Madrid.

Sesión de formación en la Facultad de Derecho| Aida González

Detrás de esta retahíla de triunfos se encuentran una serie de actividades formativas enfocadas a las disciplinas del debate académico y parlamentario. Con la formación en los distintos modelos como base, cada mes de octubre y febrero arranca una Liga Interna que congrega a casi cien estudiantes de los distintos grados de la Universidad. Durante semanas, los equipos entrenan casi a diario para mostrar el mejor rendimiento posible en la competición, que acostumbra a tener como premio la participación en un torneo a nivel nacional.  Sin embargo, hay un matiz que ensombrece este panorama de esfuerzo y excelencia universitaria, y es que los miembros del Club Debate Compostela no reciben créditos por parte de la USC como reconocimiento al mérito de su participación en todas las actividades académicas que acumulan durante el año. Algo que lamenta con sarcasmo la bicampeona nacional Paula Rodríguez, del Grado en Medicina: "aeróbic tiene créditos y el Club Debate Compostela, no". Las consultas con rectorado al respecto han venido concluyendo en que el problema radica en la imposibilidad de cuantificar las horas dedicadas por el alumno a la actividad -criterio que impone Bolonia-, algo que sí se puede hacer, por ejemplo, en el caso de la actividad deportiva. En la opinión de Rodríguez, "posiblemente uno de los motivos por los que Debate no da créditos es porque es algo que no gestiona la USC, sino que lo gestionan estudiantes, y eso no les mola". Algo que resulta curioso, añade, "cuando precisamente hoy en dia se supone que se debe estimular el que seamos personas autonomas y emprendedoras. Así, lo que hacen es desmotivarlo, cuando además estamos teniendo exito y llevando el nombre de la usc por ahí, y aún por encima, de forma autónoma. Yo entiendo que las horas son difíciles de contabilizar, pero no tiene sentido que la usc de créditos por ir a una competición nacional con el equipo de futbol y no lo dé por ir con el de debate."

Entre el profesorado de la USC podemos encontrar una serie de colaboradores que se mantienen en contacto con el Club Debate Compostela desde sus inicios. Pocos, pero fieles. Entre ellos se encontraría Elena Vázquez Cendón, profesora en la Facultad de Matemáticas y otrora vicerrectora. Al ser preguntada por su valoración al respecto de la ausencia de créditos por la participación en las actividades del Club, Elena responde tajantemente a favor de la entrega de los mismos. "Pienso que por ser una acción transversal en el número de facultades implicadas. Por la diferencia de cursos de los estudiantes, y por trabajar varias competencias presentes en todos los planes de estudio,debe de ser reconocida curricularmente y economicamente."

El panorama cambia una vez atravesadas las fronteras de la comunidad gallega. Alrededor de la Península, diversas universidades encuentran maneras de gestionar el asunto, de modo que sus estudiantes sí pueden obtener reconocimiento oficial por sus méritos académicos en este campo. En la Universidad Francisco de Vitoria de Madrid, los alumnos que participan en la Sociedad de Debates optan a 1,5 créditos ects por participar durante todo el año, aunque, tal y como afirma Marcos Nogales, becario del último Torneo Nacional alojado por la casa, "es complicado conseguirlos".  "Hay formación todos los miércoles, se suele pasar hoja de firmas y son 2 horas y media aproximadamente cada semana. Y luego, participación como staff en los torneos o actividades propuestas..."  De todos modos, Nogales reconoce que "son pocos créditos en comparación con otras actividades que suponen menos". Pese a todo, encuentra un lado positivo al afirmar que, gracias a esto, "se ve que la gente que está en debates está por debates y no los ects". En la Universidad Politécnica de Valencia, por otra parte, existen dos vías de reconocimiento. Tal y como afirma Daniel López, antiguo miembro de su Sociedad de Debates, "la asociación y delegación de alumnos están muy relacionadas, y desde delegación se gestionan los créditos por haber colaborado en torneos de staff o similares".  Respecto a los créditos por participación, "se confirma desde delegación que has realizado la actividad y los gestiona cada quién en su escuela correspondiente". Con la aparición de la llamada Generación Espontánea, un centro vinculado a delegación y rectorado para gestión de las distintas asociaciones, se abre la puerta a que los propios miembros de la asociación certifiquen la participación, requisito indispensable para gestionar los créditos.

Ames, único concello cercano a Santiago que aumenta a súa poboación

Irea Lareu, María Iglesias e Carla Mañas | Santiago de Compostela

A despoboación das aldeas galegas e o aumento de habitantes nas grandes cidades é, desde os anos noventa, a rutina dos anciáns que ven desaparecer as novas xeracións cambiando os hórreos por edificios no centro. As aldeas convertíanse en lugares de paso para vacacións e pontes, pero quedaban baleiras no resto do ano.

Santiago de Compostela foi unha desas cidades que acabaron por absorber as localidades cercanas, que nun primeiro momento experimentaron un paso de rural a residencial, ao recoller a todos aqueles que traballaban na cidade pero mantiñan a súa vivenda no extrarradio. Un exemplo claro é o de Milladoiro, en Ames, Bertamiráns ou Teo.

Pero a crise pinchou a burbulla do emprego en Santiago, botando por terra a demanda de vivenda nos seus arredores. Así, as comarcas xa nomeadas, que vivían unha velocidade de crecemento nunca vista, estancaron as súas cifras.

Pero, segundo os datos do INE (Instituto Nacional de Estadística). Ames é o único concello do cinturón de Santiago que resiste á caída, aumentando en máis de 2000 habitantes no último lustro, e 15000 novos dende 1996.

"Estas cifras tan positivas non só son favorables para o ambiente social do concello, senón tamén para a súa economía" conta Mª Isabel González Cancela, Conselleira de Promoción económica de Ames. O fomento dos transportes a Santiago (máis horarios, enlaces...) é o seguinte obxectivo para convertir a Ames "nun lugar para quedarse".

“Un dos principais atractivos é que está a cinco minutos da cidade e tes moita comodidade, hai establecementos de todo tipo”, asegura Laura Torres, unha veciña de Ames de 21 anos. A cercanía con Santiago de Compostela é un dos factores que explican por qué aumenta a súa poboación, así como o trato directo: “ non hai aglomeracións,o  trato é familiar nas tendas e cabe decir que existen moitas zonas verdes”.  

Os xóvenes son moi importantes para Ames. Conságrase como un dos concellos de poboación menos envellecida da provincia de A Coruña, con máis da metade dos censados menores de 40 anos. O rango de idade máis numeroso de Ames atópase entre os 20 e 39 anos, moi seguido das cifras entre os 40 e 60. A partir dos 61 anos a cifra comeza a descender, polo que o municipio logra colocarse non só como un dos concellos que máis medra en Galicia, senón tamén como un dos máis xóvenes. Tamén, segundo recollen os datos aportados polo Instituto Nacional de Estádistica, en Ames viven máis mulleres que homes.

Este concello ofrece numerosas oportunidades que facilitan a vida da poboación buscando sempre a mellora. A venta de vivenda nova e de calidade a bo prezo, é un pulo económico que favorece a zona e repercute directamente no municipio. Por outra banda, promóvese a creación de bolsas de traballo de oficiais  de albaneis, oficiais xardineiros e animadores á lectura, feito que trata de incorporar a todos aqueles interesados en mellorar dentro e fóra do seu ámbito.

Polo que atinxe ao coidado da natureza, dende o Concello impúlsanse plans de recuperación dos camiños tradicionais e de novas rutas e apostase pola reciclaxe. Asimesmo, creouse a Aula da Natureza, un espazo que realiza diversas actividades para favorecer a sensiblización hacia o coidado do medio e o fomento do coñecemento sobre usos tradicionais.  

A sensibilización en canto a animais abandoados é unha das principais preocupacións, tendo operativo un protocolo de actuación. Entroncado con isto, estase levando a cabo unha campaña chamada “E ti de quen ves sendo?", a cal pretende fomentar a inscripción de mascotas no censo municipal do concello. Son moitas as características que fan de Ames un destino idóneo para ter en conta a hora de escoller un lugar onde emprender unha vida familiar.

Ese é o caso de Ismael Bernárdez (36 anos), que vive coa súa familia en Ames "Antes, Ames era o que chamaban unha 'cidade dormitorio', onde os que traballamos en Santiago só nos pasabamos para durmir. Pero agora, que teño unha familia, Ames é moito mellor opción para vivir. Os prezos son moito máis baratos e as escolas para os nenos non están nada mal."

Galegas Ilustres (III): Luz Pozo Garza

Aida González | Santiago de Compostela

¿Lémbraste, meu amigo?

A luz deixaba formas de saudade

e a frescura das pedras

podía modular os ámbitos do río

lámina impresionista na mañá fuxidía.

Era o tempo

en que as rapazas novas apañaban nos fieitos.

De Ribadeo a Lugo e de Lugo a Marrocos, os primeiros anos da vida de Luz Pozo Garza (Ribadeo, 1922) forman un vaivén similar ao baile de acentos das sílabas do seu nome. Bo inicio para unha vida marcada polo amor á palabra. A escritora, membro da Real Academia Galega dende 1996, é unha das voces máis senlleiras da palabra poética do pasado século en Galicia.

Bilingüe por costume e escritora por vocación, Luz inicia a súa formación artística aos oito anos, aprendendo a tocar diversos instrumentos. Os problemas do seu pai, pertencente á esquerda republicana, co réxime imperante, farán que a familia experimente a angustia da persecución, dos traslados e das visitas en prisión. Anos despois, acadará o título de bacharelato,  o ciclo elemental de Solfeo e Piano e a carreira de Maxisterio. Sen embargo, esta completa formación non será dabondo para escapar aos cánones sociais da época. O matrimonio e a maternidade chegarán da man do seu profesor Francisco Vázquez Ramudo, director da academia Minerva. Posteriormente, será licenciada en Filoloxía Románica pola universidade de Oviedo, converténdose previa oposición en profesora de instituto. Será ao longo de todos estes anos cando os seus cadernos comecen a se encher de poesía. Prometeu a flor de loto, citouse co vento,  falou a Rosalía e esta contoulle a súa vida secreta.

Luz, na súa biblioteca | Imaxe: V Televisión

 “Un diálogo é unha conversa. Fala a alma consigo mesma en Platón para interpretar o pensamento. Agora conversamos dúas mulleres galegas nun diálogo. Rosalía fala e eu respondo.” Conversaba Luz coa nai literaria en 1996, diante da Real Academia Galega no día do seu ingreso. E é que a pegada da matriarca será clave para a vocación literaria da autora de Memoria Solar. Como di Silvia Bermúdez no seu ensaio “De La ansiedad de la influencia a los Diálogos con Rosalía: hablemos de relaciones intrapoéticas en la literatura gallega”, “O diálogo que Pozo Garza establece con Rosalía determina que a tradición literaria galega sexa tamén un evento feminino.”

Xenealoxía da saudade, os paraísos perdidos de Luz Pozo Garza son pezas irrenunciables das nosas letras contemporáneas. Pasada a barreira dos 90 e coas cicatrices recentes trala morte dunha neta, Luz continúa ocupando a U da Real Academia Galega . Coa publicación o pasado ano de Sol de Medianoche, elexía á neta perdida, Luz reafírmase na crenza na inspiración e na palabra. Non cabería agardar un legado diferente.  Tampouco tería sentido.

Galegas Ilustres (II): Maruxa Mallo

Aida González | Santiago de Compostela

“TÚ,

tú que bajas a las cloacas donde las flores más flores son ya unos tristes salivazos sin sueños y mueres por las alcantarillas que desembocan a las verbenas desiertas para resucitar al filo de una piedra mordida por un hongo estancado, dime por qué las lluvias pudren las hojas y las maderas. Aclárame esta duda que tengo sobre los paisajes.

Despiértame.”

Rafael Alberti, “Ascensión de Maruja Mallo al subsuelo”, Gaceta Literaria 61, 1929

Non, non foi fácil. Cuarta irmá  dun total de catorce para unha familia nómade por mor do traballo do pai. Xixón, Vigo, Avilés, Tui, o seu Viveiro natal… Os primeiros anos da vida de Maruxa Mallo (Viveiro, 1902- Madrid, 1995) foron unha sorte de introducción en miniatura á voráxine de experiencias que viría despois. Madrid, París, Bos Aires, Nova York. Metade anxo, metade marisco. Adscrita á facción pictórica da Xeración do 27, as súas obras son auténticas pezas de culto no contexto do surrealismo español.

Ana María Gómez González tomará como sobrenome o segundo apelido de seu pai, do mesmo xeito que o seu irmán, o escultor Cristino Mallo. Será durante a súa adolescencia en Avilés cando na casa tomen conciencia do talento daquela rapaza que copiaba ilustracións das revistas. Maruxa comezará a tomar clases particulares de debuxo ata que co traslado da familia a Madrid en 1922 ela e máis Cristino pasen a tomar clases de Belas Artes na Real Escuela de San Fernando.  A partir deste momento, compaxinará a súa formación cunha intensa vida social, da que tomarán parte nomes como Salvador Dalí, Federico García Lorca, Luis Buñuel, María Zambrano, o daquela amante Rafael Alberti e a súa adorada Concha Méndez. Esta última será a principal compañeira de aventuras dunha época na que ambas desafiarán aos cánones sobre o que é axeitado e aceptable nunha “señorita” e o que non. A influencia das ideas de iconas como Concepción Arenal ou Emilia Pardo Bazán será crucial para ambas rapazas, que recorrían as tabernas, debruzándose nas ventas de aquelas ás que non as deixaban pasar para guichar o que facían dentro os homes.

Os anos 20 serán unha década de troula, pero tamén de traballo. Colaborando con publicacións como Revista de Occidente, La Gaceta Literaria ou El Almanaque literario, realizando portadas de libros, como integrante da Escola de Vallecas… Pouco a pouco, aquela rapaza de Viveiro comeza a ter un nome propio. En 1928, Ortega y Gasset apadriña a súa primeira exposición nos salóns da Revista de Occidente. Aos 26 anos, comeza a súa consagración.Tal e como afirma sobre ela o seu bo amigo García Lorca, “entre Verbena y Espantajo toda la belleza del mundo cabe dentro del ojo, sus cuadros son los que he visto pintados con más imaginación, emoción y sensualidad.”

Maruxa, no seu estudio de Madrid| Imaxe: cuadernosdelpintor

Cos anos 30 chegará a serie Cloacas y Campanarios, unha das súas pezas clave. En 1932, unha bolsa de estudos a levará a París. Magritte, André Breton, Joan Miró, Picasso… Os artífices da vangarda –aos que coñece de primeira man-  alimentarán a batedora de influencias de Maruxa, quen, á súa volta a Madrid, deixa cadros en propiedade de Breton e do Goberno Francés. Á volta a Madrid, traballará de profesora de arte. Coa caída da República, chegará o exilio. Con sede en Bos Aires, percorrerá toda América Latina de man de bos amigos como Pablo Neruda. Posteriormente, regresará a Madrid, onde morrerá á idade de 93 anos.

Considerada precursora da visión plástica informalista, a súa obra parte, que diría Breton, do automatismo psíquico puro.  Tal e como afirma sobre ela o seu bo amigo García Lorca, “entre Verbena y Espantajo toda la belleza del mundo cabe dentro del ojo, sus cuadros son los que he visto pintados con más imaginación, emoción y sensualidad.” Case dúas décadas despois, a obra pictórica desta muller empoderada e independente segue a fascinar a críticos, afecionados e coleccionistas. Museos coma o Raíña Sofía exhiben na actualidade fragmentos da súa extensa produción. Referente no contexto da pintura de vangarda nacional e exitosa representante da escola de Vallecas, a súa estrafalaria personalidade e rechamante aspecto segue presente na lembranza popular dúas décadas despois do seu pasamento. Cabeza de Muller, carácter de mito.

Galegas ilustres (I): Filomena Dato

 Aida González | Santiago de Compostela 

Os que decís qu’a muller

non tên a cabeza feita

para soster unha coroa

e que non sirve para reina

é qu’e esquecendes cicais

que tod’a historia esá chea

de nomes qu’o brilo teñen

de luminosas estrelas.

Pontes, carreiros, papel, auga, pedra e letras, a Ourense de finais do século XIX era un mundo de homes, que diría James Brown, no que empezaba xa a xestarse o esplendor cultural da época Nós. Sen embargo, este mundo de homes non tería sido o mesmo sen certa muller. En 1856, a cidade das Burgas vía nacer á única poetisa e escritora que, alén de Rosalía, publicará en galego durante este século.

Probablemente hoxe o nome de Filomena Dato non lles soe demasiado, pero algo máis de cen anos atrás non lles sería indiferente. Non o era para Curros, tampouco para Murguía e Valle Inclán, nin para o pioneiro da prensa galega Lamas Carvajal. Os círculos culturais e literarios, os certames de Xogos Florais e as publicacións da época serán o berce dunha muller históricamente esquecida, autora dunha escolma poética en galego e castelán de gran calidade e verba reivindicativa. Inspiración, delicadeza e tenrura, dase a coñecer aos 18, coa publicación do seu relato La Ciega no xornal El Heraldo Gallego. Como afirma o escritor Fernando Román Alonso en Filomena Dato Muruais, defensora das mulleres, “a súa personalidade poliédrica, sociabilidade, cultura e sensibilidade logrounas amosar na súa obra poética, que a converteu nun dos referentes da poesía galega e española, sobre todo en galego. Considerárona digna sucesora de Rosalía.”

Filomena, terceira pola esquerda |Ourense no Tempo

Malia cinco libros en castelán, salienta o poemario Follatos (Ourense, 1891), íntegramente en galego. Aparece aquí a composición En defensa das mulleres, titulada como a de Feijóo (Montenegro, que non outro…) e gañadora dun certame celebrado en Ourense en conmemoración deste. A peza fai honra ao seu título, introducindo conceptos totalmente revolucionarios para unha muller da época.  A idea dunha muller válida, privada do acceso á ciencia e ao saber (“¿Que será cand’ elas sepan que xa ninguén as cretica por buscaren afanosas a luz d’a sabidoría?) mestúrase con dúbidas existenciais sen resposta aparente (“¿D’onde sacaron que as almas teñen com’os corpos seuso?”). Nos seus versos, planta cara ós dogmas da curia, á idea de pecado orixinal e á imaxe de ineptitude dunha muller culpable dos males do home (“pois si por elas pecades, a culpa non lle votedes, que nunca o sol tivo culpa de que quen o mire cegue”). Coincidindo coa súa amiga Pardo Bazán na era pre-Femen, a autora fixo valer a súa voz mediante a implicación e o traballo. Non en van, no ano de creación da RAG, foi aceptada —previa proposta de Curros— como membro correspondente.

Filomena morreu na Coruña no 1926, foi enterrada en Sada e moi sentida na Galicia cultural do momento. Como indica Román Alonso, nese mesmo ano  o número 27 da revista Nós publicará unha nota no apartado Os homes, os feitos, as verbas, na que fala de Filomena como unha muller culta e sinxela que conseguiu o respeto e o sitio entre figuras de relevancia. Tal e como di a publicación, “Estivo de cote ond’a chamou o deber do seu tempo. Deixou un nome ilustre na nosa historia literaria, e un mangado de versos, frescos coma rosas, na nosa antoloxía. O sentimento u’en  todos casou a súa morte, indica ben qu’andaban co-ela a afeión, o respeito e a ademiranza dos galegos en cios peitos deixa agora a saudade do seu talento. Non a esquecerá a Galiza”.

Unha oleada de roubos sacode Riberia

Exterior da tenda Greco despois de ser atracada  | Fotografía: Carmen Fernández

Carmen Fernández  | Santa Uxía de Ribeira

Esta non foi una semana habitual entre os veciños, comerciantes e policía local do municipio barbanzano de Santa Uxía de Ribeira. Dende o mércores ata a madrugada do domingo sucedéronse unha serie de roubos que teñen aos veciños da localidade en vilo.

Durante a madrugada do mércores, tres negocios do casco urbano de Ribeira foron asaltados. O primeiro dos roubos tivo lugar pouco despois de medianoite na tenda de alimentación “La despensa de María”. Pero grazas á alarma non conseguiu levar ningún botín, xa que tivo que fuxir antes de que chegara a policía. A tenda de complementos, cosmética e maquillaxe Zaloi e a xoguetería Os Nenos tamén foron atracadas esa noite. Una cifra próxima aos 700 euros foi o botín que os ladróns roubaron esta noite.

Á noite seguinte, os ladróns entraron nunha casa na zona de Deán e subtraeron dela unha televisión plana. Os veciños, que escoitaron ruídos, chamaron á policía inmediatamente. “Estábamos na casa e oímos ruídos, cando saímos á ventá vimos a dous homes entrando na casa” nos conta unha veciña de Deán. Cando chegou a policía, recorreron as calles en busca dos dous homes, pero non os atoparon.

Ramona Vidal na súa tenda, Greco | Fotografía: Carmen Fernández

Para seguir facendo honra á “tradición” de roubar polas noites, na madrugada do domingo outros tres negocios foron vítimas de  roubos. O bazar oriental da Avenida Rosalía de Castro, a tenda de pinturas e vernices Castro Parga e a tenda de perfumería e complementos Greco foron os negocios asaltados. Ramona Vidal, dona de Greco, contounos como se decatou de que entraran na súa tenda. “Estaba na Coruña e tiven que chamar a unha amiga para que fora mirar por qué estaba soando a alarma”, conta Ramona. “Dentro do malo puido ser peor, xa que podían haber collido moitas máis cousas, pero solo levaron 6 perfumes e os cambios que tiña na caixa”.

A policía ten xa un sospeitoso. Trátase dun home que xa fora protagonista dunha serie de roubos en A Pobra do Caramiñal. “Estamos seguindo as pistas. As declaracións de testemuñas e as gravacións das cámaras de seguridade son de moita axuda” aclaraba un oficial de policía. Os veciños agardan que pronto se saiba quén está detrás dos roubos e que o culpable responda ante a xustiza.

A influencia de Keynes na economía mantense sete décadas despois da súa morte

Roberto Fumega e Pablo Casas Quiroga | Santiago de Compostela

O “Luns do Ateneo” deu desta vez unha importante lección económica. Aproveitando o 70 cabodano da morte de Keynes, Carlos Ricoy, profesor titular de Análise Económico e Teoría Económica na Facultade de Ciencias Económicas da USC, explicou a tódolos alí presentes a revolución que supuxeron as ideas de Keynes sobre o mundo económico, “unha das figuras clave do século XX no mundo económico” sostivo o profesor Ricoy.

Percorrido pola biografía de Keynes

Británico, John Manyard Keynes estudou Filosofía e Matemáticas na Universidade de Cambridge, da que o seu propio pai era profesor. Keynes aproveitou a súa estancia na Universidade para ampliar os seus coñecementos polas distintas ramas, como a política ou a literatura, para decantarse finalmente pola economía. O King’s College sería a súa alma mater e comezaría a frecuentar o que se coñecería posteriormente como Círculo de Bloomsbury (do cal sería principal mecenas) do que formaban parte escritores da talla de Virginia Woolf ou o pintor Duncan Grant. Xa graduado, Keynes acabaría sendo conselleiro do Ministerio de Facenda Británico e parte da delegación da Conferencia de Paz de París, logo da Primeira Guerra Mundial.

O nacer no seo dunha familia acomodada, Keynes puido destinar a súa vida a escribir a súa obra e analizar os problemas nos que a macroeconomía se vía envolta. Entre as súas obras máis influíntes atopamos “Ensaios de Persuasión” ou “Teoría Xeral”; obras cunha grande influencia a escala mundial, que supuxeron un xiro no xeito de pensar a economía.

Economía Keynesiana e influencias

John Manyard Keynes –e por extensión o keynesianismo- revolucionaron o xeito de entender a esfera económica no século XX. Puxo en dúbida o sistema capitalista, por consideralo ineficaz para o pleno emprego ou o equilibrio dos factores produtivos. No seu momento, as ideas de Keynes botaron abaixo as vellas prácticas do capitalismo máis agresivo e a teoría clásica da economía, a cal sostiña que pode ser regulada por si sola, crendo nun proceso de saneamento da economía por medio do incentivo ó consumo, deixando de lado os recortes. Parafrasando a Ricoy: “Keynes estaba en contra das reparacións de Alemaña, e polo tanto, da austeridade”.

A idea de que o libre mercado tende ó equilibrio depende doutros factores e non nos leva ó pleno emprego dos medios de produción foi desbotada por Keynes, pois non se trata dunha suposición xeral aplicable a tódolos casos. De igual xeito, tamén cría que o problema de gañarse a vida solucionaríase con xornadas de 3 horas diarias e 15 semanais, como sostivo Ricoy.

No seu momento, o keynesianismo, do que se derivan o estado de benestar e o desenvolvemento, foi capaz de salvagardar a democracia e foron aplicados nos estados occidentais logo da II Guerra Mundial. Posteriormente, nos anos 70, a crise favoreceu que se cuestionasen os seus postulados, rexurdindo así o que coñecemos como as teorías clásicas do neoliberalismo.

Tras a conferencia, Agora  realizoulle unha entrevista a Carlos Ricoy, para afondar na figura do economista británico

P-A pesar de ser un economista do século pasado, cal é a influencia de Keynes na economía dos nosos tempos?

R-A teoría xeral do emprego, sobre todo, supuxo un antes e un despois na visión económica. O “despois” non creo que lle gustase moito a Keynes. A economía depende fundamentalmente da demanda particular e da de inversión. Keynes pensaba que esta última era moi inestable, polo que non sería capaz de xerar pleno emprego.

Outro conflito que se traduce logo das ideas de Keynes é a intervención ou non do Estado para sanear e regular a economía-

P-Está o mundo abandonando o keynesianismo para decantarse por prácticas neoliberais?

R-Totalmente. Coa política económica dos partidos políticos dos anos 80, creceu o liberalismo. Reinterpretouse a keynes dende a ortodoxia e pasouse a crer que a macroeconomía clásica chegaría por si mesma ó pleno emprego. Os keynesianistas poderíamos dicir que hoxe en día son case proscritos.

P-Que lle diría Keynes a aqueles políticos que cren na austeridade e nos recortes?

R-Diríalle que hoxe en día a economía mundial necesita expansión e esas políticas o único que fan e retrasar o proceso. Keynes non estaría de acordo co que está a acontecer.

P-Ábrese, pois, unha nova etapa económica debido á globalización?

R-En certo sentido si, o que acontece é que hai que saber adecuarse a ela, ver o que representa e analizar a súa viabilidade. 

Keep calm and baixa ao mundo das redes sociais, TVG

Lidia Lareo | Santiago de Compostela

O primeiro medio en Galego de Galicia polo seu contido en galego, segundo Anexa, se está modernizando. Deste xeito se presentaba a CRTVG na visita que fixemos os estudantes de cuarto de Xornalismo da USC á súa sé.

O que debería ser un medio de referencia en Galicia, pero que na realidade só se entende como "a cadea dos vellos e do rural", deuse de conta por fin da importancia de estar nos máis soportes que se poda para ser un bo servizo público. E niso están. Achegandose por WhatsApp á mediana idade e mediante unha app aos nenos (proximamente). Seica o ano que vén vai ser "o do cambio gordo", a través do dixital, da multicanle, fomentando a experiencia do usuario...

A experiencia do usuario. Aí foi onde ficamos máis tempo. Que quere a xente? Que é o que realmente buscan? E, sobre todo, como llelo pode achegar a CRTVG sen sairse do seu estilo serio, formal, institucional e distante? Ou, se cadra, hai que abandonar ese estilo?

Todas estas dúbidas asoballaban e asoballan as cabezas pensantes dos que levan as redes sociais e a web da canle. Pero realmente non é para menos. Suponse que son un organismo oficial e que non se deberían de poñer a nivel de medios coma, por exemplo, o Huffington Post. En primeiro lugar, porque son un medio público, e eses titulares non teñen cabida nun medio público. En segundo lugar, porque aínda se quixesen non lles deixarían. Obviamente, isto último non se nos dixo directamente, pero a telepatía entre membros do gremio existe no referido a este tema.

Con todo, as ganas de poñer en práctica esta arte, tan habitual agora, do 'trolleo' non faltaban na plantilla. Así que aproveitaron as eleccións norteamericanas para twittear e poñer algún que outro gif gracioso. Destes bromistas que nunca serían ben vistos se se tratase de eleccións municipais, galegas ou nacionais. Foi entón, cando nolo comentaron, cando quedaron claras as posturas. Algúns apelaban pola sobriedade necesaria das canles públicas. Outros, tirabamos máis por un ton desenfadado.

Estamos no século XXI e, se ben non hai que facer chiste de todo, os informativos serios xa os deixamos de lado hai tempo. Igual que a prensa seria lle fixo un oco á prensa desenfadada. Non hai que ser unha broma constante en redes sociais, mais quizais a TVG precisa baixarse dese autoproclamado trono de raíña da formalidade e achegarse á verdadeira poboación galega nova. Os señores maiores non están nas redes sociais, está a outra Galicia, a Galicia nova e aberta. Hai tempo que abandonamos as monarquías absolutas. 

A TVG lanzará una aplicación con contidos en exclusiva para nenos

María Iglesias, Carla Mañas e Irea Lareu | Santiago de Compostela

A Televisión de Galicia centrará as accións do novo ano no lanzamento dunha aplicación móbil para os máis cativos da casa. A TVG é, por agora, o único lugar onde os nenos poden consumir televisión en galego. O idioma é un elemento diferenciador no mercado que dende a TVG, como asegurou o responsable do departamento de dinamización da web, Carlos Verdugo, non dubidarán en explotar.

Dende a Corporación ven necesario facerse oco na maior cantidade posible de plataformas co obxetivo de chegar a maior porcentaxe posible de poboación.

“Os nenos xa non consumen televisión de forma tradicional, agora usan as tablets e os móbiles coma se fosen as súas extremidades, aí é onde debe estar a TVG”, apuntou Carlos.

O Xabarín, programa infantil de máis éxito da TVG

A posta en marcha desta nova aplicación para o consumo de contidos infantís segue a liña que apostar e fomentar os contidos online, como asegura o responsable da web. Dende o ano 2010 a CRTV ven de facer unha aposta forte pola presencia online a que teñen previsto dar continuidade. Para isto, pretenden incrementar a presenza en rede de programas icónicos da cadea como Land Rober ou Luar.

Deste xeito, o punto central da estratexia da canle autonómica consiste en potenciar a experiencia de usuario. A conexión e interacción serán factores centráis para xerar unha imaxe positiva que leve a incrementar a audiencia e, en consecuencia, a cantidade de poboación que ten acceso ao servizo público que ofrecen.